'Till i hear it from you

shifting sand

ako'y meron...

♪♫ Dalhin mo ako sa iyong palasyo
Maglakad tayo sa hardin ng iyong kaharian
Wala man akong pag aari
Pangako kong habangbuhay kitang pagsisilbihan
O, aking prinsesa ♫♪

tugtog sa radyo.
lupet.♥

parang may kung anung bagay na ipinatong sa bunbonan ko at bigla kong naigalaw galaw ang ulo ko. yeah. papikit pikit pang napapasabay sa kanta. feel na feel. teka lingon muna sa paligid at baka may nakatingin at humahagalpak sa tawa.

masarap pala balik balikan ang mga dating trip na minsa'y nakalimutan ko nang isama sa pang araw araw na gawain. isa lang siguro ang ibig sabihin nito. inspayrd? ayayaaaayy!

mga ilang araw na rin siguro akong ngumingiti sa pag gising ko sa umaga. yung tipong ang gulo gulo pa ng buhok kasi di pa nga nakakapag suklay tas ngumingiti na parang pagong habang ikaw naman na nakatingin eh sa kin kumukunot ang noo at inaakala mong walang dahilan yun. (pwes akala mo lang talaga yun) pero meron. meron.

meron akong anu.
meron akong kuwento.

may itinuturing na akong prinsipe. [napayuko *shy epeks*]

makulit. masaya. magulo. kumplikado
pero wala namang mundong perpekto.

isang bagay lang ang alam ko.
masaya ako sa mga nangyayari.
ini-enjoy ko ang bawat segundong nakakasama ko si prinsipe.

kung hanggang saan 'to patutungo.... di ko alam.
kung hanggang kelan. mas lalong walang nakakaalam.
iniisip ko nalang.

masaya siya.
sana nga.

dahil ganun ako pag kasama ko siya.

mahal ....

.................

na nga siguro namin ang isa't isa.
(ayown yun oh!)

O.M

9:15 pm.

takbo pauwi.
nagbihis.
kumain. (diretso lunok, ala nang nguya nguya)
tumingin sa relos.
"10:45"

pede pa.

ON ang pc.
log in sa YM.



jan ka ba?
ding
ding
ding


alis na lang ako. may practice daw eh.
ingat.

*sigh* di man lang ako hinintay :(

sa wakas.... umpisa ulit !!!

wow... limang buwan na wala man lang update. hehe. kala ko nde ko na din mabubuksan ang blog kong 'to... nakaka panibago. haha. weird ng feeling. limot ko na din ata panu mag gawa ng bagong post. nyahahaha..

kahit di nyo itanong, ipapaalam ko kung bakit nag hiatus ang blog na ito.

work.
kahit kelan, epal ang work. palusot yan sa mga taong di makapagbabad sa net at sosyalan na galaan. tulad ko. [ehem]. na assign ako sa isang project na halos magdugtong na ang dalawang kilay ko matapos ko lang ang madugong trabahong yun. imperness, natapos nga sya. isang linggo nga lang akong di nakabangon.

luv lyf.
sa kakahabol ko para magkaron niyan, nalimutan ko na din mag blog. akala ko makakatulong sa pag unlad este pagsikap ng todo sa work, wala ring napala. lalo lang naging magulo. tsk tsk. ay teka, meron. ay, wala. ay merooonnn! hayss. wala nga pala.

farmville/farmtown.
o haaa... nangalay ang kilikili ko sa pag aararo at pagbubungkal ng lupa dun. takte, sinubukan ko lang sana kung panu ang farm ek-ek na yan dahil pati sa talipapa sikat yun. aba, di ko namalayan, nakarir ko na! tsk!

---------------------------------

new year.

dapat din ba, bago din ang itsura ng blog?

hmm... makapag butingting nga muna....

"bench"

dahan dahang bumabalik sa 'kin ang mga alaala ng lugar na ito. halos dinig ko pa din ang bawat halakhakan at iyakan ng buong tropa noong huli nating pagtitipon tipon. kantahan, sayawan, kantyawan na para bang yun na ang magiging huling araw natin na magkakasama. pero mas nde ko makakalimutan ang ngiti mo noon habang kaharap at kausap mo si Ynna.

si Ynna na matalik kong kaibigan.
si Ynna na tinatangi ng puso mo.

naaalala ko ang minsang paguusap natin. nag away kayo at napagdesisyunan nyang makipagbreak sa iyo. todo ang iyak mo nun. para bang batang inagawan ng kendi. syempre, bilang kaibigan mo, dinamayan kita. hinayaan kitang ilabas ang lahat ng sama ng loob mo.

humahagulgol ka. sobra kang nasaktan. pero bakit mas masakit sa 'kin ang makita kang nagkakaganyan?

dinaan ko sa pagkwento ng kung anu ano para lang malibang ka. at di ako nabigo. ngumiti ka. tumawa. yan ang gusto ko sa iyo, mababaw kang tao. kahit korny yung joke, humahagalpak ka agad sa tawa. kaya nga naisip kong bagay sana tayo eh.

sana.
ganun naman lagi.
sanay na sanay na akong mangarap ng gising.

.........

nabalitaan ko ang paghihiwalay ninyong mag asawa. di ko alam kung dapat ba akong maging malungkot ngayong makakawala ka na sa problema nyo na matagal mo nang dinadala? o dapat bang maging masaya ako ngayong malaya ka na....ulit.

ang buhay nga naman anu, kung sino pa ang nagmamahal ng totoo, siya pa ang laging nasasaktan...

nandito ka rin pala.
uy, 'kaw pala.
lagi mo pa rin pa lang dinadalaw ang lugar na to.
ah, uu. mas ok dito eh. tahimik.

tahimik nga. nakakabinging katahimikan. di ka na nagsasalita.
wala na rin akong maisip na pwedeng sabihin o ikwento man lang.

naalala mo pa ba yung huling text ko sa iyo?
oo.
gusto ko lang malaman mo na sincere ako nung sinabi ko yun.

tahimik ulit.

mauna na siguro ako, gabi na pala eh.
si..sige, ingat ka pauwi.

ngumiti ako sa iyo.
tumalikod at humakbang palayo.
ayokong makita mong naluluha ako.
at mas lalong ayokong marinig na sambitin mo ulit sa akin yun.

.... you're the best i've ever had..

................................

ayoko na.
kapagod nang umasa.

a gift of 'pink'

maraming salamat Pink!
touched ako sobra.
gaya ng sabi ko, i'm more than willing to be your "ate"

tenKyu